- İlk bulunuşumdu! - Dinlendiriciydi.
Baba sen Martin'le ağı gereceksen, Minus'la ben bu arada akşam sütünü alalım.
Bence bu akşam David'le Minus ağı gersinler. Ben de karımla bir gezinti yapabileyim.
Karin'le ben ağı geremez miyiz? O zaman Minus'la Martin de süt almaya giderler.
Ben ne süt almak istiyorum ne de ağı germek. Ne yapacağıma kendim karar veririm.
- Hadi gel Minus,biz ikimiz gidelim. - Neden hep son söz kadınlarındır.
Ben Karin'in dediklerini yapmakta kararlıyım! O zaman iyi geçiniyoruz ve en önemlisi de bu.
Bunu hemen söyleseydin bu kadar vakit kaybetmezdik baba!
Eve gidip giyinelim mi yoksa ağı hemen gerelim mi? Ne dersin?
- Ya sen ne dersin? -Biraz serin. Bornozum seninkinden daha ince.
- Sen üşüyorsan,o zaman... - Ben? Üşümek mi?. Sen üşüyor musun?
Serin olduğunu sen söyledin ya! Ama bana kalırsa oldukça sert esiyor rüzgar..
Biraz da sert olalım. Erkeklik sağlıktan daha önemlidir.
Hemingway'in yaptığını biz de yapabiliriz! Hadi bakalım yürü!
- Fırtına başlar mı dersin? - Bu gece değil.
Ama şu gerideki bulut tabakalarına baksana...
- Fırtınadan korkar mısın? - Önüne geçilmez bir korkum vardır fırtınadan.
- Hele İsviçre'de..Şeytan görsün.. - Ama bunun dışında hoşlandın oradan değil mi?
Evimi özledim. Ama romanımı tamamlamadan oradan ayrılmamaya söz verdim kendi kendime.
- Öyleyse artık tamamladın romanını. - Eh, oldukça.
- Miğden de biraz düzeldi mi? - Fena değil. Bana bir ilaç yazmalısın.
İstersen yarın eczaneye gideriz. Benim de alacaklarım var.
Son mektubumu aldın mı? Pazatesi günü atmıştım.
-Zürih'te Waldstein'lardaydım.Çok selam söylediler. -O halde son mektubumu almadın.
- Çarşamba günü de doğru buraya geldim uçakla. - Öyleyse almadın mektubumu.
- Hayır, önemli miydi? - Karin'den söz etmiştim.
Sana yazmam gerektiğini düşünmüştüm.
Bunun çalışmalarını rahatsız edeceğini bilmeme rağmen.
- Guguk kuşu. İşitmedin mi? - Hayır.
- Şimdi de işitmiyor musun? - Hani nerde?
-Kardeşçiğim acaba kulaklarını en son ne zaman yıkadı? -Saçma! Sen çok fazla işitiyorsun!
Hastalığımdan bu yana çok hassaslaştı işitme duyum.
Bu belki de elektrik şoklarının bir sonucu.
Dün babamı İsviçre'den döndüğünde nasıl buldun?
Yolculuk epey yormuştur onu. Pek de mutlu görünmüyordu.
-Marianne yazın buraya gelecek mi dersin? -Sanırım ayrıldılar.Martin buna benzer birşey mırıldandı.
- Zavallı babam, o halde yine yalnız kaldı. - Marianne'i ben hiç sevmedim.
Çok ince,ama tuhaf davranışları vardı. Babam da onun yanında iyice ufalıyordu.
- Babamın kitaplarına da burnunu sokuyordu. - Babam bu eseriyle başarı kazanmalı.
- Ama bütün eserleri çok okunuyor! - Eserlerin satıp satmaması ona göre aynı şey.
Biliyorsun onun dileği bir yazar olmak.
Ne gülüyorsun?
Bu kadar uzun boylu olmana, ve ciddiyetine! "Biliyorsun onun dileği bir yazar olmak"...
Böyle alıngan bir surat takınma. Seni severim, küçük Minus!
- Boyunun bu kadar uzaması ne korkunç! - Budalalaşma!
Onbeş yaşında ve nerdeyse 3 metre boyundasın!
- Kız arkadaşın nerde? - Benim yanımda görünmeyi kim ister ki!
Güldüğüm için kızma.
Edgar güvendiğim tek ruh doktoru. Karin'e hep o baktı.
Ve?
Karin bir ay önce eve gelmeden...
...Edgar'la durumu iyice görüştüm.
Tam olarak iyileşmesinin mümkün olacağını sanmıyor.
Ya şimdi nasıl?
Çok iyi görünüyor.
Geceleri biraz rahatsız uyuyor.
Ayrıca işitme duyusu da öyle hassaslaştı ki.
- Kendisi durumunu ne dereceye kadar biliyor? - Hastalığının tüm gerçeğini biliyor.
- Ama iyileşemeyecek kadar hasta olduğunu bilmiyor. - İyileşemeyecek kadar mı?
Edgar'ın tam olarak iyileşen hastaları olmuş. Daha henüz bir ümit var yani.
- Ya ikinizin arası nasıl? - İyi, sağol.
Günler alışılmış düzeninde sürüp gidiyor...
Bütün ilkbahar süresince poliklinikte derslerimi verdim ve bir sürü öğrenciyi imtihan ettim.
Ou sevdiğimi,ne olursa olsun, kendimi sıyıramayacak kadar ona bağlı olduğumu biliyorum.
Ben onun...
..yaşamının tek dinlendirici köşesi oldum.
Belki de sığınabileceği tek kişi.
Anlıyorum.
- Ağı gerelim mi? - Ben de tam bunu söyleyecektim.
Minus...
Canım...
Biraz dikkatli ol! Benden uzak dur!
Bundan böyle sarılma bana, öpme beni. Yarı çıplak güneşlenme,seni görünce fena oluyorum!
Ne demek istediğimi gayet iyi biliyorsun! Kadınlar gerçekten birer şeytan!
Kokuları, davranışları, karınlarını çıkarışları saçlarını tarayışları ve konuşmları.İnsan bunları görünce..
- ...büzülüp kalmış bir tavşan gibi görüyor kendisini! - Zavallı.
Haklısın! acımak.Gerektiği zaman ben kendi kendime acıyabilirim.
Sorun nedir, canım? Seni daha önce hiç böyle görmemiştim.
Ne olur Martin'le babama birşey söyleme...
Amma budalaca konuşuyorsun!
Bir kez babamla konuşabilseydim!
Oysa o yalnız kendi sorunları içine gömülmüş.
O da.
Hadi! Geri dönelim.
- Şuraya bak,sütüde dökmüşüm. - Dikkatsiz çocuk!
- İnsanın parmağını kesmesinden daha iğrenç birşey düşünemem! - Üzerine bir plaster yapıştır!
- Merhaba! - Martin parmağını kesti.
- Uzat bakayım. - Ben hemen şu sütü kilere indireyim.
- Derin kesmişsin galiba. Üzerine bir plaster yapıştıralım. - Bir parmak için bu kadar uğraşmak!
Akşam kızıllığı, ay ışığı ve lambalar güzel değil mi?
- Sen eşsiz bir aşçısın, baba! - Nefis kokuyor!
Kokla, Minus...
Baba sen roman kitabı yerine neden yemek kitabı yazmıyorsun?
Dinleyin... Karin oraya, sen oraya.
Minus oraya ve ben de buraya.
Bu anı nasıl özlediğimi bilemezsiniz! Her an evi özledim.
- Bizi mi? - Evet,seni bile!
- Artık burda mı kalacaksın? - Ne olursa olsun bir ay burdayım.
-Bir ay sonra gidecek misin? -Bir gezinin yöneticisi olarak Yugoslavya'ya gidiyorum.
- Gezi yönetmek,bu da nerden çıktı? - Çok önemli bir teklif.
Bir kültür kuruluyla ilgili Biliyorsun ben o ülkeyi tanıyorum...
- Eee, David. eve hoşgeldin! - Teşekkürler.
Sağlığına, Karin. Sağlığına, Minus!
- Ya kitabın? - O zamana değin biter.
Yayıneviyle görüştüm, Yazdıklarımı önümüzdeki hafta içinde göndereceğim.
- Ne kadar sürecek yolculuk? - Kesin olarak bilmiyorum...
Belki diğerleri döndükten sonra ben bir süre Durovnik'te kalırım.
Kendimi çok suçlu hissediyorum.
İsviçre'den döndükten sonra burada kalacağına söz vermiştin bize.
Böyle bir söz vermiş olduğumu hatırlamı...
Söz vermiştin baba.
- Ne kötü. - Doğru, gerçekten kötü.
Bu gece neşeli olacaktık hani..
..neredeyse ağlamak üzereyiz!
Sizlere İsviçre'den hediyeler getirdim.
Karin.
ve Martin.
- Teşekkürler, ama hiç gerek yoktu... - Minus.
- Hemen açabilir miyiz? - Evet tabii!
Özür dilerim tütünümü getirmeliyim.
- Babamın Stockholm'de hediye almayı akıl ettiğine bahse girerim. - Olsun yine de güzel bir davranış.
- Çok teşekkürler, David! - Güzel eldivenler için teşekkürler!
Bizim de sana bir sürprizimiz var!
- ama gözlerini kapamak zorundayız. - Biz izin vermeden açamazsın gözlerini!
- Bununla ben ilgilenirim, sen devam et. - Bir şey görmüyorum!
Bu bulutların üzerinde yürümek gibi! Kimin fikriydi bu?
Benim ve Karin'in.
Bekle ve gör...
Bu neredeyse Shakespeare gibi.
Hazır?
Oyunumuzun adı "Sanatçı Hayaleti".
ya da "Görüntüler Mezarı".
Artık başlayabilir!
Kutsal Teresa'nın çanı on ikiye vurdu.
Burada onunla,sevgilimle karşılaşacağım.
Burada, bu ölümün boşluğuna akan mezarın yanında.
İçeride birisi hareket etti! Bu belki de o.
Saklanayım da ürkmesin.
- Kimsin sen? - Ben Kastilia Prensesiyim.
On üç yaşımdayken loğusa yatağında öldüm.
Yaşıtım ve oyun arkadaşım olan kocam...
..artık başka kadınlarla birlikte.
Prenses, seni seviyorum!
Ama kimsin sen? Ölü olmama rağmen ilk karşıma çıkan iyi insanla konuşamayacağımı anlarsın.
Korkmayın!
Ben kendi ülkemin kralıyım. Ülkem çok büyük değil,ama çok yoksul.
- Bir sanatçıyım ben! - Sanatçı mı?
Evet, Prenses! Sanatçıların en iyisiyim ben.
Şiirsiz bir ozan, resimsiz bir ressam...
- Müzisyen. - Hiç bir tonu bir araya getirmemiş bir besteci.
Bitmiş yapıtları küçümserim. Basit çabaların bayağı sonuçlarıdır.
Benim yapıtım hayatımdır ve bu sana olan sevgimle kutsallaşacak!
- Güzel ama inandırıcı değil. - Yalvarırım, istersen bir kez dene beni.
İyi dinle. Biraz sonra seni yalnız bırakacağım.
Kilisenin saati ikiye vurunca mezara inip...
...orada ışıldayan iki mumu söndürürsün.
Aynı anda kapı bir daha açılmamak üzere kapanır ve sen benim ardımdan ölüme gelirsin.
Bu istediğiniz çok ufak bir şey, Prensesim. Gerçek bir sanatçı için yaşamanın ne anlamı varki?
O zaman yapıtını tamamlar sevgisini yüceltirsin.
O zaman yaşamını da yüceltir,küçük inançlı insanlara gerçek bir sanatçının neler yapabileceğini gösterirsin.
Hoşçakal, arkadaşım.
Beni yanıltma.
En yüce anla karşı karşıyayım. Heyecandan titriyorum.
Herşeyi unutmalıyım.
Ve yalnız ölüm sevmeli beni.
Tabi gidiyorum, hiçbirşey önüme geçmemeli.
- Bekliyorum. - Şeytan çarpsın! Ne yapıyorum ben?
Yaşamımı kurban etmek mi? - Ne için?
Sonsuzluk için! Tamamlanmış bir yapıt için mi? Sevgi için mi?
- Çıldırdım mı? - Bekliyorum.
Kendimi kurban edişimi kim görür? Ölüm! Sevgimin büyüklüğünü kim ölçüyor? Yalnız bir hayalet!
- Bana teşekkür eden kim? Sonsuzluk! - Bekliyorum.
Dizlerim kötürüm gibi çözüldü. Bütün vücudum titriyor. Miğdem de fenalaştı.
- Sonsuzluğa giremem ki böyle bir... - Daha fazla bekleyemem.
İşte yaşam...
Prensesle olan raslantım üzerine bir şiir yazabilirdim.
Ya da bir resim yapabilir, bir opera besteleyebilirdim.
Ama sonu da yiğitçe olmalı.
Unutulmuşluğa gidiyorum.
Yalnız ölüm sevmeli beni.
Bu hiç fena değil.
Gün doğuşunu belirten ilk horoz sesleri!
Eve gidip bunun üzerine bir kez daha uyuyacağım.
- İşte hepsi bu kadar. - Yazar! Yazar!
Harikaydınız!
- Mükemmeldiniz. - Hepsini Minus yaptı!
- Ama ben yerimi unuttum. - Bu hiç önemli değil!
Herkes yardım ederse,sofrayı toplayıp bulaşıkları yıkamak daha kolay olur.
- Bana bırakın, daha uzun süre uyuyamam ben. - Öyle şey olmaz!
Buna izin vermekle beni çok sevindirirsiniz.
- O halde bize evet demek düşer... - Pekala, o halde.
- Yatacak mısın şimdi? - Evet.
- mutfakta sıcak su var. - Oh güzel.
- Fırtına durdu. - Ben de bunu söyleyip duruyorum.
Pencereyi kim açtı? Bütün odaya sivrisinek dolmuş.
- iyi geceler, Baba. - iyi gecelr, Karin.
Hepinize iyi geceler!
- Herşey yolunda mı? - Ben iyiyim.
- Sana yardım edeyim. - Ben iyiyim.
Bana biraz yardım edebilir misin?
Bahçede çalıştığın zaman nasıl da kir doluyor içleri.
Kolay kolay da çıkmıyor.
Güzel parmakların var.Küçük parmağın çocuksu...
Ama baş parmağının saygısızca bir duruşu var.
- Üzgün müsün, Karin? - Aslında üzgün değilim.
Ne düşünüyorsun?
Bazen o kadar güçsüz oluyor ki insan.
Hayır,ne olduğunu ben de tam olark bilmiyorum...
Yırtıcı hayvanlar arasına bırakılmış çocuklar gibi geceleyin.
Baykuşlar birbirinin önünden uçup gidiyorlar ve onlara sarı gözlerle bakıyorlar.
Hantal yürüyüşler,hışırdayışlar mırıldanışlar ve solumalar...
Hayvanların nemli ağız ve burunları...
Ve kurtların dişleri...
Orada da biz birbimiziniz,Sen ve ben.
- Ama sen de öyle korkulu duruyorsun ki,bilemiyorum... - Hayır, hiç korkum yok.
Sen kurtlar olmadığını söylüyorsun zaten görünmüyorlarda.Hiçbir ses duymuyorum
"Kurlardan söz etmem benim kuruntum."
Bana güvenmelisin, Karin. Küçük Karjsa'm.
"küçük Kajsa'm"...
Hep böyle diyorsun bana... "Küçük Kajsa'm."
Ben küçük müyüm dediğin gibi,yoksa hastalık mı beni bu hale getirdi?
Garipleştiğimi düşünüyor musun?
- Gerçeği söylediğime inanıyor musun? - Bilmiyorum.
- Seni sevdiğime inanıyor musun? - İnanıyorum tabii.
- Yetmez mi bu? - Tabii ki yeter.
- Bırak dursun,yoksa yeniden kanamaya başlar. - Geçti artık.
yarın çamaşır yıkamalıyım.
Gel yat, Karin.
Minus'un oyununu kendisine hakaret saydığını fark ettin mi babamın?
Çok alındı ama göstermemeye çalıştı.
Ve Minus'da çok üzüldü tabii buna.
Lambayı söndüreyim mi?
- Seni üzdümse affet. - Sevgili küçüğüm...
- Affet beni. - Sevgilim...
Sevgilim, sevgili yavrucuğum...
Tatlım, seni seviyorum.
Sen üzemezsin beni.
Sen ne kadar iyisin , ben de ne kadar kötü.
İyi geceler.
"Kız ona doğru yürür beklemekten soluğu tıkanmış"...
.. "rüzgardan yüzü kızarmıştır."
Tanrım...!
"Kıyıda..."
"...buluşurlar."
Merhaba, küçük Kajsa. Uyandın mı? Saat dört bile olmadı.
- Merhaba, baba. - Ne oldu?
Önemli birşey mi vardı?
Romanda düzeltmeler yapıyordum, pek de oyalayıcı bir iş değil.
- Bana biraz okusana. - Sonra yayınevinden provalar gelince okurum.
- Neden uyumuyorsun sen? - Bazı kuşlar öylesine korkunç bağırdılar ki.
Uyandırdılar beni, o zaman yeniden uyumaktan korktum.
Herşey düzelecek...
- Şimdi aynı küçüklüğümdeki gibi. - Sen de hemen uykuya dalacaksın.
"Kıyıda buluşurlar."
"Gün ilerlemiştir."
"Bir sonbahar havasıdır."
- Baba! - Yavaş ol! Karin şimdi uyudu.
- Martin benden ağı çekmemi istedi.Sen de gelir misin? - Olur, gelirim.
Geçen yıl ellerimin üzerinde de, aynı ayaklarımla olduğu gibi yürüyebiliyordum.
- Şimdi boyum o kadar uzadı ki nerdeyse dengemi kaybedeceğim. - Ben de aynı şekilde.
Ruhsal manada yani.
- Bu sıralar birşey yazıyor musun? - Oyun yazıyorum.
- Onları okuyabilir miyim? - Hayır,okuma daha iyi.
Seni kırmak istemedim. ama ben oyunlarımı henüz kötü buluyorum.
- Çok yazdın mı? - 13 oyun bu yaz ve bir de bir gece de geçen opera.
İçimden geliyor. Sana da mı öyle oluyor?
Hayır.
Geçen akşam ki oyunumuzu nasıl buldun?
- İyiydi. - Bence çok kötüydü.
"Hastalığı ümitsiz..."
"...ama iyi olduğu anlar var."
"Bunu çoktan sezmiştim,yine de bunu bilmek kesinlikle dayanılmaz bir şey."
"Korkuyla bu durumun bende uyandırdığı kaygıyı görüyorum."
"Yavaş yavaş eriyişini tam olarak...
...aklımda tutabilmek için, hastalığının gelişimini yazmaya itilişimi görüyorum."
"Yani ondan yararlanmak istediğimi."
Martin! Uyan artık! Daha ne kadar uyuyacaksın?
Martin,Yüzmek de istersin tabi! Uyan artık!
- Saat kaç ki? - Nerdeyse on oluyor.
Gerçekten, bu kadar uyumuş muyum?
- Seni yalancı! Saat daha beş. - Ne olmuş yani?
Ben çoktan beri uyanığım ve bir sürü de ilginç şeyler yaşadım. Sen ise daha uyuyorsun!
- Yanıma gel. - Hayır, Kalk artık! Yüzmeye gideceğiz ya!
- Babamla Minus sandalla, ağı çekmeye gittiler. - Gel buraya!
Senin tek kusurun çok uykucu olman. Onun için böyle akıllanıyorsun.
Birtanem, sorun nedir?
Hiçbirşey...
- Ne oldu, Karin? - Sana birşey söylemem gerek.
Hadi, çıkart dilinin altındakini.
Biraz önce babam gittiği zaman...
...onun gizli çekmecelerini karıştırdım.
Neden bilmiyorum, içimde birdenbire bir kaygı hissettim.
ee, ne oldu?
- Babamın günlüğünü okudum. - Ee, peki?
- İçinde bir sürü şey vardı... - Ne gibi?
Yani benim hakkımda.
- Ne yazmış? - Ne yazdığını söyleyemem.
Hastalığın hakkında mı?
- Hastalığımın geçmeyeceği doğru mu? - Sevgili Karin...
Dinle beni!
Dinle... bana bak lütfen!
Bana bak...
David'e hastalığının daha da kötüleşebileceğini söyledim.
Beni yanış anlamış olmalı.
Hiçkimse hastalığının geçmeyeceğini söyleyemez.
- Emin misin? - Eminim.
Daha başka...
Daha başka şeyler de yazmış...
- Ne peki? - Söyleyemem!
- Söylemeni istersem - Hayır olmaz!
Kendisine sor!
Karin... Küçük Karin...
Martin?
Bana karşı sabırlı olmalısın.
Günün birinde yeniden neşeme kavuşacağıma inanıyorum.
- Sen de inanıyor musun buna? - Oh elbette!
- Hastalığım seni rahatsız ediyor mu? - Hiç bir şekilde.
Korkunç yorgunum ama...
...yine de kalkıp yüzmeye gitmeliyiz.
Hava hiç soğuk değil.
Düşünsene,sessiz hoş bir karın olsaydı. Sana çocuklar veren ve kahveni yatağına getiren...
..İri, sıcak, güzel bir kadın...
Senin için iyi olmaz mıydı?
- Ama ben seni seviyorum. - Elbette ama yine de.
Bir başka kadın istemiyorum!
En yerinde sözleri kullanıyor, bana çok iyi davranıyorsun.Yine de tam tersi oluyor.
Hata yapıyorsam sana olan sevgim yüzündendir.
Gerçekten sevenlerin, sevdiklerine olan davranışları her zaman yerindedir.
Öyleyse sen beni sevmiyorsun.
Hoşçakal, Minus!
Hoşçakal!
Minus'a göz kulak ol da Latin'ce çalışmayı unutmasın.
- Dilbilgisi ezberini dinlemeye söz verdim. - Hoşçakal, kızım!
Konyağımı unutma! İyi bir şişe de beyaz şarap al.
- Hoşçakal, sevgilim. - Öğle yemeğine dönmüş oluruz.
Ne var yani gülecek?!
Eh?
Ama hiçbirşey söylemiyorsun!
Buyur, hoşuna giderse bak!
En çok hangi resimler hoşuna gidiyor?
Evde kalmış kızlar gibi durma da, gel göster!
- En çok bunu mu beğeniyorsun? Neden? - Yumuşak bir kadın da ondan.
Ban de çok sevimli buldum onu. Ama biraz toplu değil mi?
- Saçları da ne kadar uzun... - Rahatlık verici bir görüntüsü var!
Bunun bana ne yararı dokunur ki!
Beni dövmek mi istiyorsun?
Affet, kabahat bende.
Sakin ol artık, Minus. Hiçbir tehliklesi yok bunun, endişelenme.
Aptalca bir merak benimkisi, özür dilerim.
Hiç istemiyorum, ama birdenbire oldu.
- Ezberini tutayım mı? - Eğer istersen...
- Bütün insanlar içine kapanık mıdır? - Ne demek istiyorsun?
Sen kendi kafesinde, ben kendi. Herkes kendi kafesinde... Bütün insanlar.
- Ben kendimi içine kapanık hissetmiyorum! - Öyleyse bu bana özgü birşey.
Constructio ad sensum. Bunun anlamı nedir?
Uğraşma...
demek istiyor ki...
Mesela?
Nobilitas rem publicam deseru...
...deseruerant.
- Korkunç sıcak! - Dört buçuktan beri ayaktayım.
Bir sigara içelim. Sende var mı?
İnsan başını uzun süre arkaya çevirirse ya da bakarsa müthiş bir şey oluyor.
Müthiş bir şey mi?
Hem de güzel.
Ama bunu babama ya da Martin'e söleyemem, Onlar anlayamazlar.
Hele de Martin,öylesine güçsüz ve kaygılı ki! Üstelik işi başından aşkın.
Söylediğimi anlamıyorlar ve hemen hasta olduğuma inanıyorlar.
- Sen de inanıyor musun? - Hayır, inanmıyorum!
Biliyorum zaten.
Çünkü sen daha güçlüsün.
Kaç kez seninle yeni şeyler üzerine konuşmayı düşündüm.
Bana güvenebilirsin.
İnsanın böyle her an düşündüğü bir şey üzerinde konuşamaması çok güç.
Ama bunu sana söylememden diğerlerinin alınacağını sanmam.
- "Diğerleri mi"? - Beni budalaca sorularla heyecanlandırma.
Ya sana söyleyeceğimi söylerim ya da keserim konuşmayı.
- Ama insan da merak denen bir duygu var. - Meraksa bu, diyeceğim yok.
Gel, birşey göstereceğim sana.
Duvardan geçiyorum, bunu bilmelisin.
Sabahleyin erkenden, birisi emir veren sesiyle beni çağırıp uyandırıyor.
Sonra kalkıyorum bu odaya geliyorum.
Birgün birisi bana tam bu duvar kağıdının arkasından seslendi.
Dolabın içine baktım. Bomboştu.
Ses beni çağırmaya devam etti...
...öyle ki, duvara yaslandım ve duvar yapraklar gibi açıldı...
...ve içine aldı beni.
Bunları kendimin uydurduğunu mu sanıyorsun?
Kocaman bir yere giriyorum.
Sessiz ve aydınlık bir yer.
İnsanlar oraya buraya gidip geliyorlar.
Kimisi benimle konuşuyor. Ve ben anlıyorum onları.
Ne güzel, kendimi güvende hissediyorum.
Birtakım yüzler ışık gibi parlıyorlar.
Herkes gelmesi gerekeni bekliyor...
...ama hiçkimse bu yüzden kaygılanmıyor.
Bu olurken benim de bulunabileceğime söz veriyorlar.
Neden ağlıyorsun?
Birşey yok.
Gerçekten önemli değil.
ama... bazen öyle bir özlem duyuyorum ki.
Kapının açıldığı...
...ve tüm yüzlerin gelmesi gerekene doğru...
- ...yöneldiği anı öyle özlüyorum ki. - Kim bu gelmesi gereken?
Hiçkimse belli bir şey söylemedi.
Ama ben Tanrı'nın bize görüneceğini sanıyorum.
Kapıdan geçip odaya, bizim yanımıza geleceğini.
Minus...
Ben güçlüyüm ve suçumu üzerime alabilirim.
- Bİr suçun var mı ki? - Martin'den uzaklaşıyorum.
O burada ve bana sesleniyor, ama ona yardım edemem.
Bu bir oyun oluyor.
- Bunu farkediyor mu? - Tam olarak bilmiyorum.
Onunla öbürleri arasında bir seçim yapmam gerekiyor.
Ve kararımı verdim... Martin'i feda ettim.
- Gerçek mi bu? - Bilmiyorum.
Tam iki şeyin ortasındayım, ara sıra emin olamıyorum.
Hastalanıp, bakıldığımı biliyorum. Ama hastalığım düşler gibiydi.
Oysa buradaki düş değil! Bu gerçek. Bu gerçek olmalı!
Ama benim için bir gerçek değil bu.
Karin...
- Benim için bir gerçek değil bu. - Oh tabii gerçek!
Bir Tanrı dağdan aşağı iniyor.
Karanlık ormandan geçiyor...
Alacakaranlığın ve sessizliğin her yanını yırtıcı hayvanlar sarmış.
Gerçek olmalı.
Düş görmüyorum, gerçeği söylüyorum.
Bu dünyada ve onların dünyasındayım.
Bunu engelleyemiyorum!
Yüzmeye gidelim mi?
Öyleyse ben yalnız giderim.
Yorgunum.
Birazcık uyumak istiyorum.
Çıkarken kapıyı kapa lütfen.
Beni rahat bırak! Git artık! Git artık!
Tanrım, ne yapabilirim ki?
Latinceyi doğru dürüst öğrendin mi?
Hadi biraz çalışalım.
Ama önce bir çay içelim.
Minus!
- Babamla Martin'e anlatacak mısın? - Anlatacak ne var ki?
Akıllıca bir cevap, ama beni kandıramazsın. Bu gece Martin'i bir köşeye çekip:
"Seninle Karin hakkında konuşmam gerek." diyeceksin ve herşeyi anlatacaksın.
- Sen kendin anlatmaz mısın? - Hiçbirşey söylemeyeceğine söz vermelisin!
- Söz veriyorum. - Bunu anlayan tek insan sensin.
- Birine bir şey söylersen bana ihanet etmiş olursun. - Söz veriyorum.
- Yağmura benziyor. - Öyle mi düşünüyorsun?
- Bir sorun mu var? - Nereden çıkardın bunu?
Çok sessizsin, nerdeyse düşman gibi duruyorsun.
- Seninle bunu konuşmaya değer mi bilmem. - Konuşmanı isterim!
Karin'le ilgili.
Çekmecelerini karıştırmış, günlüğünü bulmuş.
- ve tabi okumuş da. - Oh hayır...
Ne yazmıştın?
Karin bunu sana sormamı istedi.
Hastalığının düzelemeyeceğini yazmıştım.
Ve hastalığının akışını izlemek için korkunç bir istek duyduğumu.
Suçu üzerimden atamam ve kendimi savunamam.
Yalnız kendinle, kendi şeylerinle ilgilisin.
Duygusuzluğun içinde tamamen kötüleşmişsin.
"Hastalığın akışını izlemek." Çok ilginç!
- Sen bunu anlayamazsın. - Hayır, anlayamam.
ama bir şeyi anlıyorum, bir konu peşinde koşuyorsun...
...o da kızının akıl hastalığı. Yararlanılacak ne güzel bir kaynak!
- Onu seviyorum, Martin. - Seviyor musun?
Senin boşluğunda duyguların yeri yok. Sen doğru olanı bulmaktan yoksunsun.
Herşeyi nasıl anlatmak gerektiğini biliyorsun, Her an en doğru sözleri buluyorsun.
Senin bilmediğin bir tek olay var. O da yaşamın kendisi!
Korkak ve uyuşuksun!
ama bir konuda gerçek bir yaratıcısın: Soruları geçiştirmekte ve kendini haklı çıkarmakta.
- Ne yapmamı istiyorsun? - Kitabını yaz!
Bu seni belki en çok özlem duyduğun şeye kavuşturur.
O zaman kızını boşa kullanmış olmazsın. Ve...
Ne düşünüyorsan söyle!
Romanlarında güzellikle söz ettiğin bir Tanrın var.
Ama şunu bil ki: ne inancın ne şüphen inandırıcı değil.
En göze batan yönün bu olağanüstü buluş yeteneğin.
- Bunu bilmediğimi mi sanıyorsun? - Öyleyse neden sürdürüyorsun?
- Neden daha iyi bir yön bulmuyorsun. - Ne yapmalıydım?
Yazarlığın süresince bir tek doğru sözcük yazdın mı?
- Bilmiyorum. - İşte gördün mü?
En korkunç olan şey de, yarı yalanları gerçekle bağdaştırman.
- Ama ben deniyorum. - Olabilir.
Ama hiç bir zaman erişemeyeceksin.
Biliyorum.
Bomboşsun,
ve boşluğunu Karin'in yavaş yavaş eriyişiyle doldurmak istiyorsun.
Tanrı'yı bu işe nasıl bulaştracaksın? Bu kez her zamankinden daha iyi olmalıydı.
Sana birşey sorabilir miyim? En derin düşüncelerini her an denetleyebilir misin?
Çok şükür o kadar dağınık değilim.
Benim dünyam çok basit. Oldukça açık ve insanlarınkine çok yakın.
- Ama yine de çoğu kez Karin'in ölmesini istedin? - Kesinlikle hayır!
Böyle birşeyi yanlız sen düşünebilirsin.
Bunu hiç aklından geçirmediğine yemin edebilir misin? Aslında doğru olan da bu..
Hastalığının, acılarının da anlamsız olduğunu biliyorsun.
- O halde ölse de olur. - Korkunçsun.
Herşey baktığın açıya göre değişir.
Onu seviyorum.
Ama karşısında güçsüzüm.
Yanında durup,zavallı ve acı çeken...
..bir hayvan haline gelmesini seyretmekten başka bir şey gelmiyor elimden.
Sana birşey anlatmak istiyorum.
İsviçre'de kendimi öldürmeye karar verdim.
Araba kiralamış, bir kaya çıkıntısı bulmuştum.
Oraya geldim. Öğlenleyindi, ve vadiler gölgeler içinde uzanıyordu.
Bomboştum.Ne korku,ne pişmanlık ne de beklediğim bir şey vardı.
Sonra kaya çıkıntısına doğru sürdüm arabayı. Gaza bastım.
Ama vites takıldı.
Araba birkaç metre gevşek kumda kaydı ve ön tekerlekleriyle yamaçta asılı kaldı.
Arabadan tırmanarak dışarı çıktım. Titriyordum.
Arabanın öbür ucunda uçurumun tepesinde oturmak zorunda kaldım.
Orada oturdum ve sattlerce soluk alıp verdim.
Bunu bana neden anlatıyorsun?
Çünkü gizleyebileceğim hiçbir şey yok.
Kendi kendimi görüyorum.
- Bunun Karin'le bir ilgisi yok. - Ben bir ilgisi olduğu kanısındayım.
Anlamıyorum.
Boşluğumun yerini birşey aldı, neredeyse ismini anmaktan çekindiğim birşey.
Sevgi...
...Karin'e... Minus'a karşı.
Ve sana karşı.
Bir gün sana belki birşey anlatacağım.
Ama bugün anlatamam.
Şey demek istiyorum...
Bırakalım bunu şimdi.
Yağmur geliyor.
Hayır.
Evet...
Şimdi yağmur yağacak!
Karin!
Karin, sen misin?
Benim, Karin.
Beni duyamıyor musun, Karin?
- iyi değilim. - Hadi eve gidelim.
- Bana yardım etmelisin. - Sana nasıl yardım edebilirim?
Bana yardım etmelisin.
- Çok susadım. - Sana su getireyim.
Tanrım.
Saat kaç?
Beş, olsa gerek.
Çok kötü hastalandım, ama şimdi iyiyim.
- Zavallı Minus! - Karin, sevgilim...
- Babamla yanlız konuşmak istiyorum. - Önce eve gitmeyelim mi?
Yeniden başlamadan babamla konuşmalıyım.
Çiftliğe gidip ambulans için telefon edeceğim.
Git ve ilaç çantamı getir. Karin'e bir iğne yapmam gerekiyor.
- Baba... - Evet?
Şimdi hastanede kalmak istiyorum. Artık yeniden tedavi edilmek istemiyorum.
-Bunlardan kurtulabilir miyim dersin? -Bilmiyorum.
İki dünyada birden yaşayamaz insan. Birini seçmesi gerekir.
Benim bir dünyadan ötekine gidip gelmeye gücüm yok.
Yapamıyorum bunu.
Ne?
- Nefret. - Ne nefreti?
Kendi isteğimle yapmadım bunu.
Bir ses bana ne yapmam gerektiğini söyledi.
Bu ses sana günlüğümü okumanı da mı söyledi?
Okuduğunu Martin'e anlatmanı da mı söyledi?
Ama daha kötü bir şey yaptım.
Çok daha kötü.
Denedim ama olmadı.
Mecbur kaldım buna.
Ne zaman oldu bu?
Biraz önce.
Zavallı Minus!
Bunu anlayamıyorum!
Sakin olmaya çalış, Karin.
Ya bekleyenlerle dolu olan oda?
Kapının açılmasını ve Tanrı'nın kendilerine...
...doğru gelmesini bekleyen iyi aydınlık kişiler?
Tabii ardımdan sesler geliyor...
Ve ben seslerin dediğini yapmalıyım.
Bunu anlatamam.
Bunların hepsi hastalık mı?
Baba...
İnsanın çıldırmasını görüp anlaması o kadar acı verici ki!
Senden özür dilemek istiyorum.
Sana karşı hep sert davrandım.SOnra da daha sert davranıp senden uzaklaştım.
Sanatım diye adlandırdığım şey uğruna harcadığım yaşamları düşününce, boğuluyorum.
Annen öldüğünde büyük başarıya ulaşmıştım ve bu bence annenin ölümünden daha değerliydi.
Bir sevinç duyuyordum. Oysa anneni kendime özgü delilik ve bencilliğimle seviyordum.
Ve ben hastalanınca İsviçre'ye gittin.
Annenin hastalığının sana geçmesine dayanamıyordum. Hemen kaçtım.
Kitabımı bitirmem gerekiyordu.
İyi sonuç aldın mı?
Görüyor musun, Karin...
İnsan büyülü bir çember çiziyor çevresine...
..ve kendi gizli oyunlarına uymayan herşeyi bu çemberin dışında bırakıyor.
Yaşam bu çemberi aştığı zaman, oyunlar küçük,karanlık ve gülünç oluyor.
O zaman kişi yeni çemberler çiziyor ve kendisine yeni bir sığınak kuruyor.
Zavallı babacığım.
Gerçek içinde yaşaması gereken zavallı babacığın.
Eve gitmeliyiz.
Bavulları hazırlamalıyım.
- Ambulans ne zaman gelecek? - Bir saat içinde.
Eşyalarımı toplayıp giyinmem gerek.
Yalnız da gidebilirim.
Işık ne kadar göz kamaştırıcı.
Baba, sen şimdi Minus'la Latin'ce çalışmalısın.
Şehirdeki evin anahtarını unutmamalıyız.
- Buraya dönmek istemiyor musun? - Hayır, şehirde kalırım.
Bu daha iyi.
Mantar toplayamadık bir türlü.
- Eşyaları toplarken bana yardım eder misin? - Elbette.
Minus!
Minus,seninle konuşmak istiyorum!
Buraya gel, Minus!
Gömlekler yıkandı ama henüz ütülenmedi.
- Üzerimdekiyle giderim.Şehirde gömleklerim de var. - Bavulu kapamama yardım eder misin?
Ayakkabıları burada bırakabilirim.
Bunları giyip, ayağındakileri burada bırakamaz mısın?
Bunları tamirciye göndermem gerek.
Baş ağrısı için bir ilaç var mı?
- Çantamı burada buraktım sanıyordum. - Mutfakta bıraktın.
Öyle mi yaptım.
- Karin'i gördün mü? - Hayır.
Evet, anlıyorum.
Anlıyorum.
Evet... Bu güzel.
Evet, anlıyorum.
Artık uzun sürmeyeceğini biliyorum.
Ve bu dinlendiriyor beni.
Ama bekleyişimiz bile bir sevinç.
Sh, Martin! Her an gelebilir diyorlar.
Hazır olmalıyız.
- Hani şehire inecektik. - Şimdi bir yere gidemem,anlamalısın bunu?
Yanılıyorsun, Karin.
Orada hiç birşey olup bitmiyor.
Karin... kapıdan Tanrı gelmeyecek!
Her an gelebileceğini söylediler, benim de bulunmam gerek!
Sevgili Karin, gerçek değil bu!
Susamıyorsan gitsen daha iyi olur!
Hadi gel.
Kendi yoluna git ve yalnız bırak beni!
Martin, sevgilim...
Biraz önce çok kötü davrandım sana.
Ama sen de diz çöküp ellerini benim yanımda kavuşturamaz mısın?
Öyle sandalye üzerinde oturman çok garip.
İnanmadığını biliyorum.
ama benim için yap, Martin.
Karin...
Sevgilim!
Sevgilim... sevgilim!
Bacağını sıkı tut.
Sakin ol, Karin.
Birdenbire öyle korktum ki.
Kapı açıldı...
...ama Tanrı yalnızca bir örümcekti.
Üzerime doğru geldi...
...ve onun yüzünü gördüm.
Korkunç öfkeli bir yüz.
Üzerime tırmandı ve içime girmeye çalıştı...
...ama ben korudum kendimi.
Hep gözlerini gördüm onun.
Soğuk ve durgundular.
İçime giremeyince...
...hemen göğsüme,yüzüme...
...sonra da duvara tırmandı.
Tanrı'yı gördüm ben.
Bekleyin, hemen geliyoruz.
Dışarıda bekliyorlar.
Baba...
Baba, korkuyorum!
O yıkık teknede, Karin'i sımsıkı tuttuğumda,benim için gerçek yıkıldı.
- Ne demek istediğimi anlıyor musun? - Anlıyorum.
Gerçek yıkıldı ve bende gerçeğin dışına çıktım.
Aynı bir düş gibi,oysaki gerçek...
Herşey olabilir.
Herşey!
- Biliyorum. - Bu yeni gerçek içinde yaşayamam ben.
Yaşayabilirsin. ama tutunacak bir şeyin olmalı.
Ne olabilir ki bu? Bir Tanrı mı?
Bana Tanrı'nın varlığını gösteren bir kanıt ver!
- Veremezsin. - Verebilirim.
Ama beni dikkatli dinlemelisin.
Dinliyorum.
Sana biraz kendi umudumdan bahsedeceğim.
Sevginin, gerçek bir duyu olarak, insanların dünyasında var olduğunu biliyorum.
- Senin dediğin, sevginin apayrı bir şekli mi? - Her türlü sevgi, Minus.
En yüksek ve en alçak en yoksul ve en zengin,en gülünç ve en güzeli.
Sevginin her çeşidi.
- Sevgiye karşı duyulan özlem. - Sevgiyi özlemek ve yadsımak.
Umutsuzluk ve umut.
Öyleyse sevgi bir delil.
Sevginin,Tanrının varlığını ortaya mı koyduğunu ya da Tanrının kendisi mi olduğunu bilemeyiz.
Öyleyse senin için sevgiyle Tanrı aynı şey.
Boşluğum da, pis umutsuzluğumda buna dayanıyor.
Devam et, Baba!
Birden boşluk doluyor...
...ve umutsuzluğun yerini yaşam alıyor.
Bu bir çeşit bağışlama gibi, Minus...
...Ölüm cezasının bağışlanması gibi.
Baba... Eğer senin ediğin gibiyse...
...o zaman Karin onu sevdiğimiz için, Tanrı'yla kuşatılmış.
Bu ona yardım eder mi?
Öyle sanıyorum.
Baba?
- Biraz koşarsam üzülür müsün? - Koş tabii. Yukarı çıkıp yemeği hazırlayayım.
Bir saat sonra görüşürüz.
Babam benimle konuştu.